ΑΙΩΝΊΑ ΕΙΜΙ, ISABELLA DI MORRA

Θρηνώντας γράφω για της ζήσης μου τα χρόνια που από της μοίρας μου τις άγριες επιθέσεις, σε τόπου σκοτεινού τις άσπλαχνες διαθέσεις ξοδεύονται, και στ’ άδικου την καταφρόνια. Κι ενώ της θλίψης με τρυπάνε τα βελόνια εφόδιό μου των Μουσών οι υποσχέσεις πως δόξα θ’ αξιωθώ, ενάντια στις προθέσεις βουλής πικρής, που μου στερεί την θεία πρόνοια. Κι αν οι Θεοί θελήσουνε να με συντρέξουν σ’ ακρογιαλιές λαμπρές θα ευλογηθώ να ζήσω αν όχι με κορμί, με την ψυχή χορτάτη κι αυτή την σάρκα που πολλοί θα περιπαίξουν ευγένειας βασιλικής συμπόνοια θα εξορκίσω σε μάρμαρου ομορφιά να φυλαχτεί δροσάτη.