ΜΝΗΜΗ Ή ΦΙΛΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Φιλήδονη βλασταίνει η μνήμη στου Ληθαίου τις βαθύσκιες ρεματιές τις αυγουστιάτικες γυναίκα ολόγυμνη, παλεύει στου ωραίου ίδρω το πυρρό κρεβάτι, πληγιάζει ωραία πληγή και προσκαλεί του εραστή τον φουσκωμένο σάλο. Τον εραστή προσμένει απάνω της για να χυθεί Δίας μανιασμένος, ταύρος φοβερός ή ευγενική βροχή, ερωτιδέας στοργικός αδιάφορο τής είναι πώς θα ’ρθεί. Τ’ αλάτι του μονάχα θέλει στην πληγή.