ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑ

Όταν μας λυπηθούνε κάποτε οι Θεοί και αγκιστρώσουμε κλωστούλα και βελόνα λιβάνι σε Ιερό η δική σου η μορφή μύρο η ψυχή μου σε μυστήριον αρρεβώνα. Ζούμε μονάχα για να λιώσουμε αγκαλιά κρατιόμαστε, σαν ο πνιγμένος την ανάσα. Κι όταν το χώμα θα μας καταπιεί γουλιά θα κλείσει η αγάπη μας παντοτινή μας κάσα.