ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ

Του κορμιού τ’ αγαλήνευτο ξίφος σαν θερίζει του έρωτα στάχυ ατσαλώνει θανάτου το βύθος που σαθρό το χτυπά ριζοβράχι. Και του χρόνου η κλώσα πορφύρα ξαναμμένη σε σκότους το σκιάσμα μαρμαρώνει την έφηβη λύρα π’ αποσώνεται κύκνειο άσμα. Μια παλιά φορεσιά σαβανώνει του σωμάτου τα βάθη και ύψη και η σάρκα, που ρόδο φουντώνει συνωμότης σε θάνατου σήψη.