ΣΤΕΡΝΗ ΜΟΥ ΓΝΩΣΗ, GASPARA STAMPA

Ω θηλυκά, παρθενικό που φεύγετε ταξίδι σε πέλαγο, που ο Έρωτας ακοίμητα εποπτεύει π’ όλο αγωνίες και λάθη ο βυθός του μαγειρεύει εκεί θα μ’ εύρετε, στην λάσπη θλιβερό σκουπίδι. Στην άβυσσό του η βάρκα στροβιλίζεται σαρίδι λαβύρινθος, κι εις μάτην όποια μίτο πια γυρεύει μ’ ανέμους δήθεν φίλιους, πονηρός και σας πλανεύει μα ξάφνου ξαγριεύουνται, στα χέρια του παιχνίδι. Η μαύρη εγώ! Που ενώ λιμάνι απάνεμο ποθούσα κυβέρνησα την βάρκα μου μ’ ασύνετη λαχτάρα υφάλους και την άγρια ακτή, τυφλή, δεν τα θωρούσα μ’ ακούστε την φωνή μου εσείς, ευχή σας και κατάρα! Ας ήξερα εραστές αβρούς κοντά μου να κρατούσα αγάπης τρυφερή αφοβιά κι όχι έρωτα τρομάρα.