ΧΩΡΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ, EMILY BRONDE

Εκτίμηση καμιά στον πλούτο εγώ δεν τρέφω και της αγάπης ο καημός με κάνει να γελώ. Σ’ ονείρου κόσμο έκλεισα της δόξας πόθο στέρφο, που ξαφνικό πρωϊού το φως ξυπνάει τον τυφλό. Κι αν προσευχούλα λυγμική στα χείλη μου ανεβαίνει στον επουράνιο Θεό πασχίζω για να πω να εγκαταλείψει την καρδιά που τώρα με βαραίνει και ν’ αφεθώ αυτοδύναμη, ελεύθερη να ζω. Ο σύντομος ο βίος μου τον κύκλο του θα κλείσει κι έτσι μονάχα ετούτο ικετεύω και ποθώ ψυχούλα ανυποθήκευτη, σ’ ελευθερίας πτήση καημό ζωής και θάνατου ν’ αντέχω και ν’ ανθώ.