ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ, ROBERT LOUIS STEVENSON

Πρόσωπο είναι το φεγγάρι σαν σε τοίχο το ρολόι τους διαρρήκτες φωτολούζει που κρυφοπατούν στην χλόη. Δρόμους στράφτει και χωράφια και των λιμανιών προβλήτες, τα πουλιά π’ αφροκοιμούνται στων δεντρώνε τις σουίτες. Την γατούλα που νυχιάζει, το ποντίκι που τσιρίζει, το σκυλί έξω απ’ την πόρτα που αδιάκοπα βαβίζει, νυχτερίδα που την μέρα σ’ ύπνου αγκάλη ησυχάζει, φεγγαριού το φως γυρεύει, που καλεί και ξελογιάζει. Μα όλα όσα την ημέρα μάνα τους γλυκοθηλάζουν τα ονείρατα καλούνε και στο διάβα του μεριάζουν. Το λουλούδι, το παιδάκι νυσταγμένο πια ζαρώνει μέχρι που η αυγή θα φέξει και ο ήλιος θα ψηλώνει.