Η ΠΑΛΙΑ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Πέτρα την πέτρα η ματιά φιλί το πέλμα στα λιθάρια την γειτονιά μου την παλιά την πνίξαν τ’ άγρια χορτάρια. Κι είναι τα βήματα βαριά σαν τις σκεπές που ’χουν βουλιάξει στους δρόμους δεν γελούν παιδιά και το σχολειό έχει ρημάξει. Αχ γειτονιά μου εσύ παλιά μια μακρινή ’σαι αγαπημένη στην στερεμένη μου καρδιά μια μελωδία π’ ανασαίνει. Κι είναι τα βήματα βαριά σαν την ψυχή μου που πονάει έρημα σπίτια κι αδειανά κι ένα παγκάκι να ιστοράει. Αχ γειτονιά μου πως πονώ μπροστά στον χρόνο που ξεφτίζει μείναν τα σπίτια τα παλιά σαν γιασεμί που δεν μυρίζει.