ΣΑΡΚΟΧΩΡΑΦΑ

ΘΕΛΩ

Σοφία Πόταρη · 6 July 2026


(Να με πλάσεις όπως θέλεις) Σαν το φίδι που ελλοχεύει κουλουριάσου στην κοιλιά μου ή σαν γάτας το βελούδο άστραψε και γυάλισέ με ή σκουλήκι αδηφάγο καλοθρέψου απ’ τα μεριά μου ή σαν ύαινα βρωμιάρα με ασέβεια δάγκωσέ με. Με του πυρετού τον πάγο έλα έρημος και πόλος, στα ζεστά τα κόκκαλά μου σάρκα ξαναφύτευσέ με, ω! και τώρα είμαι μπόρα, είμαι πέλαγο βρασμένο, κατρακύλα ποταμέ μου σε αυλάκι πλατεμένο, κατρακύλα ποταμέ μου, ξαμολήσου θάλασσά μου, χαλικάκι σήκωσέ με, σκάψε στα βαθιά νερά μου. Μην διστάσεις έρωτά μου, ντύμα μου εσύ και δέρμα, να με πλάσεις όπως θέλεις. Κι αν ακόμα δεν χορτάσεις, έλα πάνω μου σαν τίγρης που ορέγεται το αίμα, φάε την σάρκα μου, τα νύχια, τα μαλλιά μου να θηλάσεις, να με στήσεις στο κρεβάτι, σαν να φύτευες δενδράκι, να με πιεις, να με ρουφήξεις και κρασί να μ’ απολαύσεις, σαν οχιά πάνω μου σούρσου, σαν την γάτα νύχιασέ με, σαν την ύαινα οσφράνσου, σαν σκουλήκι αφάνισέ με. Σύμπαν είμαι γκαστρωμένο, που ακράτητο αδειάζει, ένα «θέλω» φουσκωμένο, ένα «θέλω» που σπαράζει, ένα «θέλω» πια πρησμένο, που στα έσχατα με φτάνει, ένα «θέλω», που το θέλω έρωτα να με ξεκάνει.