ΠΑΡΑΞΕΝΟΣ ΚΗΠΟΣ

Μια εποχή, παράξενος ήτανε κήπος γυμνός και άδενδρος, σώμα χωρίς αγκάλη ψυχή καμιά, καρδιάς δεν ακουγόταν χτύπος θάνατος ήταν; ή ζωή κλωθόταν άλλη; Ο κήπος, που σαν άνθρωπος με κρύο ύφος στης ερημιάς στεκότανε τ’ άστοργα κάλλη σκιά μοναχικιά γλιστρούσε μες στο βύθος του απόβραδου, ποθώντας τάχα ποιαν αγκάλη; Ξάφνου, σε απόμερη του κήπου περασιά σε νερομάνας δροσερής βαθύσκια χρεία σαν θάλασσα αναδεύεται δαιμονικιά στοιχειό βγαλμένο απ’ του σκότους την λατρεία μια λάμια; ή καλομοίρα συμπονετικιά; δεν είδα, αμέσως σκέπασαν τα μάτια βρύα.