ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Απ’ όταν έφυγες σωπαίνω να μην τρελαθώ, κρατώ λίγο απ’ το φως σου σ’ αδειανό ποτήρι. Στους δρόμους περπατώ αργά για να σε θυμηθώ δωμάτιο είμαι πια με δίχως παραθύρι. Δεν λέω τ’ όνομά σου γιατί η καρδιά μου σπάει τ’ αφήνω να σταθεί στα βάθη του καιρού. Ό,τι βαθιά αγάπησα δεν σβήνει, δεν περνάει μονάχα αλλάζει σχήμα στην σκόνη του μυαλού. Ο χωρισμός είναι η σιωπή που έμαθα να ζω, μια πόρτα διάπλατα ανοιχτή χωρίς επιστροφή. Αγάπη είναι, που δεν φεύγει μα δεν μένει εδώ φωτιά που όλο απλώνεται για να γενεί πληγή. Πως δεν σε ξέρω, αν σε δω, δεν θα υποκριθώ και θα σε αντικρίσω σαν μια παλιά συνήθεια. Γιατί ό,τι πόνεσε βαθιά δεν θέλει εξηγημό, μια μελωδία μοναχά και λίγη αλήθεια.