ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΙ ΣΤΙΧΟΙ, RUBEN DARIO

Όταν απάνω σου η σκέψη μου ακουμπάει, ευωδιάζει κι απ’ των γλυκών ματιών σου την υγράδα όλο βαθαίνει. Αφρού ασπράδα το γυμνό σου πόδι ανατριχιάζει και κλειούν τα χείλη σου έναν κόσμο που ευτυχαίνει. Ω η εφήμερη αγάπη, ευτυχία δεν δίνει! Χαρά ή λύπη, το ίδιο τέλος και στις δυο κερνάει. Το χέρι μου ένα όνομα στ’ αφράτο χιόνι αφήνει στην άμμο πάνω η δική μου αγάπη ανασκορπάει. Τα φύλλα χλωμοκίτρινα ξεπνέουν στην αλέα καθώς γλυκαίνονται οι τρυφεροί ερωτευμένοι. Τα ρόδα σου, ω Άνοιξη, μια πορφυρή αυλαία στην κούπα του Οκτώβρη, με κρασί λαμπυρισμένη…