ΣΤΗΜΩΝ Ο ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΟΣ

Της δόξας σου το βέλος, τις κρυφές μου λιτανεύει στάλες. Λύνω τα μαλλιά σε σκάλες για ν’ ανέβεις να ουρανεύεις τις ψιχάλες… Υγραίνεται ο πόθος μου το κέντρο σαν συσπάται, ποτίζονται οι έρημοι κι οι ερμιές ανθοβολάτε!