ΜΑΡΑΣΜΟΣ

Αχ, πώς μακριά σου αργοκυλά η ζωή μου! Περνούν οι μέρες και ο χρόνος μ’ αποβάλλει η καρυδιά μας γερασμένη στην αυλή μου και η πρασιά, γυμνή απ’ τ’ άνθη που ’χα βάλει. Η 'Ανοιξη, που ωχρή αυγή αποσβήνει βλεφαροσπάραγμα σ’ αστραφτερό νυστέρι να σ’ είχε σαν σποράκι φέρει, σαν μπουρίνι σε μια μου γλάστρα να πλαστείς ή στο παρτέρι! Στον κήπο μου τον αδειανό να σ’ αναθρέψω με λαμπερών υάκινθων το φως, με γιούλια στο βιος του στήθους μου ν’ ανθείς, να σε λατρέψω προτού χιονιού ακινητήσουμε γρουμπούλια.