ΜΑΘΕ Ν’ ΑΝΑΒΕΙΣ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ

Φαντάζει εύκολο ν’ ανάψεις την φωτιά. Το τζάκι, κρύο και γυμνό σε περιμένει κι εσύ τα ξύλα του πετάς με ξανοστιά η φλόγα όμως μες στην βιάση αρρωσταίνει. Με χάρη σκύψε να λοφιάσεις αγκαθιά με πάθος εραστή τα ξύλα να πυργώσεις και φύσα! Πύρωσε της πέτρας την καρδιά. Φωτιά ποθείς; Tην σπίθα πρέπει να θυμώσεις! Ετούτα όμως δεν σου είναι φυσικά αφού ανδρώθηκες στης πόλης την χαβούζα. Έτσι λοιπόν αντί για όντα εκρηκτικά η πόλη ξεγεννά σκυλιά που στέκουν σούζα. Ανασκουμπώσου, να χαρείς, κι άναψε εντός σου την φλόγα που ’σαι συ κι ο άλλος εαυτός σου.