ΑΝΕΚΔΟΤΗ ΠΟΙΗΣΗ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Σοφία Πόταρη · 9 November 2026


Όταν ανοίγω το παράθυρο πρωί και η ορμή της νέας μέρας μ’ αγκαλιάζει κι όταν το φως κάθε σκοτάδι καταργεί η αφεντιά μου σαν την γάτα τεμπελιάζει. Και ας ακούγονται τριγύρω ιαχές κλάξον και φρένα ας τρελαίνουνε την πόλη ας διασκορπίζονται μοιραίοι σκοπευτές για να λαβώσουνε με της ασχήμιας βόλι. Κι όπως ουρλιάζουν τα ραδιόφωνα παντού και διαλαλούνε τις ειδήσεις της ημέρας εγώ νιρβάνα σ’ ένα κάπου, σ’ ένα αλλού απ’ την αυγή μέχρι το τέλος της εσπέρας. Κι όταν η πόλη να με καταπιεί πασχίζει ποτάμι χύνομαι, που όλα τα γκρεμίζει.