Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΑΙΗ, CHRISTINA ROSSETTI

Αιμάτινα ενώ στέκουν τα τριαντάφυλλα κι ενώ οι κρίνοι καταλάμπουνε σαν χιόνι, πώς μια γυναίκα αποτολμάει τα ματόφυλλα για ευχαρίστηση και μόνο να υψώνει; Η γλύκα του τριαντάφυλλου είν’ ανώτερη, του κρίνου η κορμοστασιά γλιστρά πιο ίσια. Κι αν φλόγα ή χιόνι και αυτή, τελειότερη δεν θα παράβγαινε σε ομορφιάς περίσσεια. Είτε σ’ αγάπης καλοκαίρι φλέγεται ή στον χειμώνα της ωχραίνει πορσελάνη, κι αν για την ομορφιά της όλο επαίρεται ή την καλύπτει με θαμπή του πέπλου πλάνη κι αν τα λευκά τ’ αλλάζει με τα κόκκινα κι αν όρθια ή μ’ υπόκλιση χαριτωμένη, ο χρόνος που αφανίζει όλα τα σάρκινα σε σάβανο σφιχτό θα την κρατά κρυμμένη.