ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ

Αχ ο λατρευτός σου κήπος, με τα βρύα και τις λιναριές! Πλαγιάζει ο κισσός, ιστός στηρικτικός στην αγκαλιά σου ριζώνει στα σπαρτά πλευρά, υφέρπει στις μικρές πλαγιές του θώρακά σου, ανθοφορεί μες στην κοιλάδα της κοιλιάς σου. Ευωδιαστή ξεχύνει την ανάσα σου το ρείκι που ανθεί ανάμεσα στα δάχτυλα κι απλώνει γυαλισμένο ως τις μασχάλες όλοι που σ’ αγαπούν και τρέφονται από σε οι αγριοβλαστοί σιμά σου κουκουβίζουνε, πουλιά, σε θύελλες μεγάλες. Ανθός κοιμάσαι ανοιχτός, που μάτια δεν ξανάδανε, ανθός με χρώμα άγνωστο, χλωμό και λαμπερό, ζεστό και κρύο ανίδωτο σαν το πουλί, π’ ακόμα μες στ’ αυγό φεγγίζει νεοσσός σ’ αθώο τσόφλι μέσα, πέτσα και οστά ν’ ανθούνε φως θηρίο. Ένας ανθός, που πέταλα δεν έχει ούτε και σπόρια μόνο φτερά μισοκαμένα, της ζωής τα αποφόρια.