ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ, AUGUSTA DAVIES WEBSTER

Γλυκά και βιαστικά πουλιά, δεν ήρθε καλοκαίρι, ο άνεμος φυσά σκληρά, παγώνει η ανατολή· τα λούλουδα που σκάζουνε, τα κόβει κρύο χέρι, κι ο ήλιος χάνεται βαθιά, κρυμμένος στην σιωπή. Η γη φοράει τ’ όνειρο κι ο Μάρτης την γυμνώνει, τα δέντρα, πριν ερωτευτούν, γερνούν και ξεψυχούν· το κρύο στις καρδιές θρονί κι ο άνεμος σκοτώνει κι εσείς τραγούδια πλέκετε, οϊμέ, που ξαστοχούν. Μην χαίρεστε την χαραυγή κι η άνοιξη απατάει, η ελπίδα λάμπει πρόσκαιρα, σαν άστρου πονηριά· το φως, σκοτάδι αθάνατο, το ψέμα δεν κρατάει, κι η άνοιξη αποκρίνεται με Μάρτη μαχαιριά. Κι όταν η πλάση ανήμπορη σωπαίνει και πλανάται, μονάχα ο άνεμος μιλά – κι εσείς που τραγουδάτε.