ΑΓΑΠΗ

Θεέ μου πόσο δυνατή έφτιασες την αγάπη! Που κι όταν από τις βουνοκορφές κατρακυλά Όπου δερνόταν μοναχιά στα κοφτερά τής προσδοκίας της βράχια Κι απιθώνεται προσεχτικά στην αγκαλιά γαλήνιου λιβαδιού Και τότε ακόμη άγρια την προίκισες λαχτάρα να ’χει Το ουρλιαχτό της βροντερής σιωπής Να κουβαλάει μέσα της, το σκούξιμο του ανέμου Και την τυράννια των ετοιμοθάνατων πουλιών Που το γιατί ρωτάνε Πόσο δυνατή έφτιασες Θεέ μου την αγάπη! Κι όταν από την μάνητα της θάλασσας ξεβράζεται Κι όταν η άγρια φουρτούνα της την έχει εγκαταλείψει Κι έχει χυθεί χλωμή στην αμμουδιά με μαύρα φύκια σταυρωμένη Και τότε ακόμα το άγριο κύμα την ψυχώνει Σαν τ’ αδειανό και θλιβερό κοχύλι Που εμείς θαρρούμε λείψανο πως στέκεται Μα εκείνο μούγκρισμα του ωκεανού αιμορραγεί Του τέρατος τον σπαραγμό γι’ αγάπη